The time keeps FLYING... and our easterbunny is himself again (till next year) HYDING!

Het weekendavontuur was nog niet helemaal verwerkt en er stond alweer veel spanning opt programma!
Laten we eens kijken wat ik de laatste week allemaal heb uitgespookt...
(Helaas zonder fotootjes van deze keer, hiervoor moeten we wachten tot woensdag)

Woensdag was wrsch 1 van mijn laatste werkdaagjes voor Iona en Briar. Terug in de VM Briar aan de tennis afgezet en ipv de shopping al te gaan doen, ging ik snel de sleutels van Dan gaan afzetten. Ik schreef in een haastje een briefke en trok de deur achter mij dicht. Maar toen ik in mijn auto wou kruipen, besefte ik dat ik de autosleutels binnen had laten liggen! Nu helaas dus geen sleutel meer om terug binnen te geraken, noch de mogelijkheid om een reservesleutel op te halen. Ik wist eventjes geen raad meer... Ik probeerde het badkamerraam (die mijn vorige rescue was geweest) en alle andere ramen of deuren te openen. Alles potdicht! Dan maar Dan opgebeld en uiteindelijk na 5 hopeloze telefoons, nam hij op. Ik legde de hele situatie uit én het feit dat ik binnen de 20 minuten terug op de tennis moest zijn! Er lag nergens een reservesleutel, maar het zou niet zolang meer duren vooraleer hij thuiskwam... Ik stond daar wel met mijn tijdslimiet en probeerde toch nog vanalles. Ik klauterde uiteindelijk zelfs op de buitenkeukenmuur en zag met een grote opluchting dat het raam een klein beetje openstond. Met vrouw en macht kreeg ik het open en kroop erdoor als een ervaren inbreekster om zo mijn sleutels opnieuw te veroveren. In 10 min stond ik bij ons Briar, waarmee ik nog 5 min tijd over had om mijn stress af te blazen. Ik kom hier wat tegen ze! Kga nog keer mijn hoofd vergeten... (Ah nee da kan gelukkig niet :p)
Daarna terug naar de zwemmles en deze keer was het gelukkig bijna de hele les geen geschreeuw, maar een actieve, happy Briar. Voor de lunch gingen we naar huis en in de NM kookte ik daar, deed de inkopen en pikten we Iona op van school.
’s Avonds ging ik meteen naar huis, waar Nina met hare boyfriend (goeie maat van Tony) ook al waren. Eerst gekookt en daarna samen ‘Home and Away’ gegeken:). Ook Tony kwam wat later thuis, waarmee we nog filmke bekeken.

Op donderdagVM vloog ik er meteen in; de bedden ververst en “fairy cupcakes” gemaakt vóór 9am. Met de roze icing én paarse sprinkels vielen die cakejes natuurlijk meteen in de smaak bij onze pink ladies (de 2 meisjes waarbij roze de klok slaat). Wat later vertrokken we naar de ZOO en namen onze lunch mee. Een bloedheet dagje zorgde voor wat vermoeide kindjes, die ik daarna meenam naar het park, waar ze wat in de schaduw konden spelen, terwijl ik wat op mijn gat kon zitten :). Eenmaal terug thuis, legde ik nog de kleren van de kindjes klaar voor hun weekje in Fiji (de chancaars!).
Ik moest terug wat langer werken, doordat Sheona nog naar de yoga ging en Chris zijn vliegtuig pas om 7.30pm landde.
Maar na al dat gewerk, tijd om te partyen!
Samen met Steph ging ik terug naar mijn apartement en om 8.30pm namen we de taxi naar ‘Commodore hotel’. Ik had daar een “werkfeestje”; iedereen vant cafee was er (de ene al a dronker dan den andere). Het was de hele avond op kosten van James (owner). De smirnoffs gingen heel vlotjes binnen, maar het recht lopen achteraf ging dan weer wat minder…

Op vrijdagvoormiddag terug wat blijven liggen in bed tot 9am, ontbeten met Nina en Bobby (haar vriendje) in de zetel, terwijl we op tv keken hoe paaseitjes gemaakt werden:). Rond 11 am wandelde ik naar Steph en daar keken we een filmpje. In de NM gingen we James (niet vant cafee) bezoekje brengen en bekeken we enkele dvds van “Entourage”. Veel anders konden we niet doen op deze publieke feestdag (goeie vrijdag), want niets was open en strandweer wast ook niet. Dan nog even de Mc Donalds opgezocht (die zijn hier ALTIJD open) en terug naar Stephs appartement. Ik logeerde daar, want den Tony had een vriend van overseas zijn slaapkamer beloofd. Het werd dan maar een rustige pizza-movienight voor ons.

Zaterdagmorgen nl. vroeg uit de veertjes om int cafee te gaan werken. De regenbuien en tfeit dat het paaszaterdag was, zorgden voor een heel kalm dagje. Rond 1pm ging ik nog wat spullen bij Tony pakken voort weekend en nam ik samen met Steph de bus naar Dee Why, naar ons Saartje. Daar hielden we lekker gezellig vlaams klapke met ook ons Grietje en smulden we natuurlijk van lekkere paaseitjes (van echtje Belgische chocolade!). Rond 4pm gingen we inkopen doen, want we hadden een Belgisch dinneravondje gepland. Eerst geapperitiefd met wat chipkes en kaascrackers, terwijl Saartje en ik de keuken ondersteboven aant zetten waren. Toen de mannen (Dan en Scott) eindelijk terugkwamen van hun surf, konden we bijna aanschuiven. Op het menu stond: vogelnestjes in tomatensaus met puree en kroketjes. Superveel gegeten, maar toch konden we nog allemaal een plaatsje maken voor het heerlijke toetje, warme appelcrumble met vanilleijs. Voldaan lagen we allen op de zetel en bekeken dan nog nen scary movie: “The house of WAX”. Echt goeie film, maar kwas toch blij met mijn kussentje af en toe… Jah, ik had geen vriendje dat ik kon vastnemen eh zoals Saartje en Griet.

Op zondag stond ik rond 9am op. Ik kreeg telefoon van Griet met nen entrée van “Vrolijk paasfeest!”. Aja… das waar ook. Die feestdagen voelen hier toch heel raar aan. Jammergenoeg geen familietraditie, maar wel bij mijn belgische vriendjes! Met Saartje ontbeten en daarna de walk gedaan van Dee Why naar North Curl Curl. Zo een hete temperaturen hadden we niet verwacht, waardoor ons half uurtje wandelen tussen de bossen en rotsen, langsheen de coastline, onze exercise van de dag werd! Scott kwam ons oppikken met zijn jeep en daarna maakte ik met hem nog een ritje achteraan op zijnen splinternieuwe moto. Super!
In de NM ging ik nog alleen naar tstrand, schreef ik mijn dagboekje, een grappige strip gelezen van Kiekeboe over OZ (van Saartje geleend) en mijn HW van Saartje eens gelezen (verklaring als getuige dat zij en Scott een vaste relatie hebben voor de government; aanvraag voor hun defacto-visa).
And then bus back to Stephs crib…
We bekeken samen een heel goeie film “The Italian Job”. Daarna tokkelde Steph nog heel de avond op hare laptop en keek ik maar tv. Ik ging vroeg slapen, maar doordat ik in de living moest slapen (waar Steph nog tot 11pm wakker bleef), deed ik pas later mijn dodooke.

Aja, aangezien we op zondag niet naar de Eastershow (megagroot festival met allerlei shows, races en rides en een megagrote kermis) waren geweest, was paasmaandag genen verlofdag voor mij.
Om 6am eruit en met het parapluutje naar de bushalte, want het was weer douchetijd… Het regende weer dat geen naam had (of toch wel; showers!). Uit de bus met de paraplu nog 10min naart werk stappen, was genoeg om er kletsnat toe te komen. Iedereen lag natuurlijk nog te soezen in hun warm bedje, maar rond 10am begon de toestroming in het cafee. Het werd echt meeegadruk tot rond 2pm.
Toen ik thuiskwam sloeg ik nog babbelke met Nina, want zij en haar vriendje hebben ruzie. (Zijn ouders zijn tegen hun relatie en dat begint nu enorm mee te spelen. Zij (Engelse) is nl. terug gekomen naar OZ voor hem, waardoor hij hier eigenlijk haar enige toeverlaat is…) Na een stimulerend gesprekske nam ik een douche, heb ik nog gegeten om veel energie te kweken, om daarna de Harbourbridge Climb te doen! Jaja, weet ge nog het supercado die ik gekregen had van mijn nannygezin in Neutral Bay. Daar mocht ik die avond van genieten!
De bus genomen naar de city en om 5.15pm moest ik mij daar aanmelden. Eerst kregen we verscheidene instructies en een alcoholtest, daarna mochten we in een ruimtepak kruipen. Nen overall voorzien van een veiligheidskabel, zaklamp en walkie talkie (om de uitleg van onze (trouwens megacoole) begeleidster te horen. Tenslotte kregen we nog uitleg en een test van het beveiligingssysteem. Een goed uurtje later konden we onze brugklim inzetten.

Als ge kijkt naar de brug dan denk je, mannekes, wat doe ik mij aan?! Daar 134 meter boven de grond wat naar Sydney staan gapen.
Ewel, het is het meeeeer dan waard!!
Het is totaal niet lastig, heel veel tijd voor sightseeing (met interessante uitleg), superuitzichtje van de harbour, operahouse en de city. Het machtige aan mijn harbourclimb was dat ik een ‘twilight’ had. Ik maakte vanop de brug de overgang van dag naar nacht mee. In het doorgaan was alles klaar en duidelijk zichtbaar, wanneer we de top naderden, werd het donker, begonnen de lichtjes overal te branden en kregen we een supermooi uitzicht van “Sydney by night”. Daarenboven was er nog eens lightening (bliksem) die avond, waardoor het nog spectaculairder werd.
Om 8.30 pm waren we terug binnen om ons terug te omkleden en nog ons ‘Certificate met foto’ te ontvangen. Ik nam de taxi terug, maar die wist duidelijk nog niet de kortste wegen in de city en reed wat rondjes. Ik moest gelukkig maar 15 ipv 25 dollar betalen, waardoor ik dan toch om 9.15 terug thuis was. Nog wat tv op mijn kamer gekeken en gesmuld (om int paasthema te blijven) van de heerlijke "hot cross buns" (typische australische paaskoeken met chocoladebrokjes).

Op dinsdag terug naart cafee om daar te werken tot 1.30pm. De papa van mijn nannykindjes pikte me daar op, want Jack was wat ziek en ik moest met de auto hem aan zijn werk afzetten en met Jack, Henry dan vant school ophalen. Amai de paashaas is daar gul geweest, AAAAAL die chocolade die ze in huis hebben, veeeel te verleidelijk…
Om 6 pm de bus naar huis genomen (opnieuw met de paraplu) en terug lekker gezellig thuis gebleven om met Tony naar “The moment of truth” gekeken. Dit is een geldprogramma waarbij de deelnemer (onder een leugendetector) 6 vragen waarheidsgetrouw moet beantwoorden en daarbij $10,000 wint. Antwoordt hij er meer correct, dan kan hij tot $500,000 winnen! Het zijn natuurlijk allerhande persoonlijke vragen in het bijzijn van zijn familie, vrienden en geliefde. Hoe verder ze gaan, hoe pikanter het wordt! Zo kunnen ze dus voor heel OZ je priveleven eventjes bloot leggen!

Op woensdag mocht ik wat uitslapen. Maar ik was toch weeral om 7am wakker. Op tgemakske ontbeten en daarna naar North Sydney gegaan om wat boodschappen te doen en wat rond te hangen, om dan om 9.30 am de bus naar Willoughby te nemen. Ik ging daar paar uur nannyen (mothers help) in Griet haar plaats. Het vervelende van de mama in de buurt te hebben, is dat je je eigen ding niet echt kunt doen eh. Maar het is een hele lieve madam en 3 schattige peuterkes.
’s Avonds ging ik nog langs bij James in Cremorne. Ik heb nl. eindelijk een I-pod gekocht en kon via zijn computer paar van zijn liedjes stelen.

Donderdag had ik terug de kans om wat te blijven soezen, maar onze vroege vogel hier was er weeral uit om 7.30am. Douchke genomen, ontbeten en wat tv gekeken. En daarna terug de bus op om 9.30 am, maar deze keer naar de mall in Chatswood. Daar mij nog keer 2 kleedjes aangeschaft en nog een beschermjasje:p voor den ipod.
In de NM moest ik nog paar uurtjes op de 3 kindjes in Willoughby letten, terwijl de mama haar boodschappen kon doen. We maakten samen lekkere “peanut butter cookies” klaar. Het was wat minder plezant om terug naar huis te keren. Ik was maar lieve 1,5u onderweg! Het grote voordeel was nu natuurlijk dat ik een ipod had om de tijd wat aangenamer en al zingend te verdrijven:).
’s Avonds zaten Tony en zijnen maat vant werk thuis al goe te drinken, voor ze uitgingen in de city. Ik vergezelde ze dus een beetje, maar als braaf meisje kroop ik om 10pm in mijn bedje om de volgende dag te gaan werken.

Natuurlijk was het vandaag, op een vrijdag superdruk int cafee. Mss wast beter geweest als ik mee uitgegaan was, want ik klungelde wat en had dan tenminste een reden… Ik was dus blij als ik gedaan had, ben thuis wat gaan relaxen in de zetel met wat tv en ging dan om 4.30pm naar Cremorne Plaza om daar met Steph en Marije terrasje te doen.
Deze avond moet ik babysitten bij Henry en Jack, want de oudjes moeten naar een 80’s party! Voor mij is het natuurlijk handig meegenomen om even te kunnen internetten.

(De ouders van mijn nannykindjes zijn de linkse van het "eighties-gezelschap":)

Morgenavond nog eens lekker uitgaan en genieten van het weekend!
BTW...
We zijn ondertussen al eind maart eh. De tijd gaat hier nog steeds megasnel, want het is niet te geloven dat ik hier al 8 maanden ben!
Dat wil wel zeggen dat mamaatje hier bijna is en ik lekker mijn reisjes mag inzetten om (jammergenoeg) mijn fantastisch australisch avontuur in schoonheid te eindigen…