Goodby Cairns, Hello Airlie Beach!

Hello...
I'm already back!

Still interested in what's going on?
Well, read on then!

Woensdagmiddag was ik geeindigd met mijn verhaalke, dus pik ik maar van daar mijn avontuurkes van weer op...
Bus OP en AF bij de Barron River, helmkes OP en reddingsvestjes AAN, rubberbootje IN en later bootje terug UIT... Nee zulle, schudden en sleren deden we met ZIN, maar tijdens de rit, bleven we er allemaal veilig IN!
Met 6 teamleden en 1 captain (de raftinginstructor) aan boord, werd iedereen kletsnat en mochten we op het einde zelfs zonder bootje het wilde water mochten trotseren. Zwemmen met de kont in het water en de voeten naar voren gestrekt op de kont (om zich van de rotsen af te duwen). Het was opnieuw een heerlijke dag, met tzonnetje op de snoet, maar een warme douche na het frisse water, deed toch goed!
Amai, kben weer in mijn dichtersmoment :p.

Vooraleer ik ging gaan dinneren naar de Woolshed (die pub), nog eerst wat centjes verdaan voor een nieuwe handtas, om die mindere centjes een nieuw thuisje te geven...
Daarna zat ik met “the American boys” (love that song!) in het hostel wat te drinken op het terras, om later naar PK’s te gaan, een pub waar het thema van de avond “Coyote Ugly” was. Grayer (1 vd boys) was al goe dronken en heeft zich natuurlijk op de bar gewaagd. Daarna terug naar de Woolshed geweest, waar weer elke backpacker vant stad zat. Nog Denmarks meisje leren kennen en de tafels weer laten afzien van al die danspasjes erbovenop.
Om 3u30 werd ik uit de pub gegooid..., net als alle anderen hoor;), wegens het sluitingsuur (het is natuurlijk wel een weekdagdag he).

Thursday, skydive-day!
Om 10u wakker geworden wegens de verbouwingswerken in het hostel en nog half uurtje blijven snoezen. Mijn schoenen waren nog steeds kletsnat van de rafting, dus vroeg ik jongen van de kamer of ik zijn sneakers mocht lenen.
Om 12.30am werd ik opgepikt om mij naar hogere oorden te brengen (14.000ft!:p).
Eerst opnieuw het nodige papierwerk vervolledigt, de kennismaking met mijn medejumper Mike gehad en uiteindelijk de instructies gekregen voor daarboven in de lucht. Met busje gereden naar de opstijgplaats (het liedje van ‘Tears in heaven’ op de radio was niet de ideale sfeerbrenger...), waar vliegertje ons stond op te wachten (vorm van een krokodil met open mond en scherpe tanden; questie van nog meer schrik aan te jagen); genaamd “Thunderbirds”. Met zn 8en op naar de 14000ft, of zo’n 4,3km! Kriebeltjes waren er nog niet, maar wel de opwinding. Toen ik met Mike net voor de open deur zat, kwam plots het gedacht:”My god, tis zover!!”. 5sec later viel ik al uit de vlieger, maakten we een koprol en vielen ze zo’n 10000ft (+-3km) naar beneden, in 60sec! Doorheen de wolken met meteen een amazing view op Cairns (zee, strand en formidabele natuurlandschappen).
De Mike was na die vrije val niet vergeten om onze parachute te openen en zo zweefden we nog de laatste km heel relaxt over het landschap.
Ik mocht zelfs eventjes de parachute besturen en wat later landden we met een heel zachte landing op een grasveld. Ondanks de enorm pijnlijke oren tijdens het vallen en de draaierigheid, was het een SUPERervaring en een enorm gevoel van vrijheid en genot, dat ge niet kunt beschrijven.
Erna trakteerde ik mezelf nog op een dame blanchke, terwijl ik rustig aan het bekomen was, int zonneke, terug op begane grond.
Ik slenterde nog beetje langs de winkels en ging even op de graslei liggen. Eenmaal in het hostel aangekomen vroeg iemand van mijn kamer naar mijn skidivecertificaat. Damn! Ik had het speciaal tussen een brochuurke gestopt, tegen het kreuken en had dit onbewust weggegooid!
In alle paniek naar die vuilbak gelopen en in het donker als zwerver beginnen rondneuzen tussen al die stikkende MC Donalds- en pizzaresten (Ik kreeg weer flashback van in de tijd ik eens mijn beugel had weggegooid). Niets te vinden, dus maar het skydivebureau opgebeld. Verrast kreeg ik hen aan de lijn (nog open na 6pm), legde de situatie uit en mocht achter nieuwe print komen! Het lag me toch wel nauw aan het hart, dus mijn tikkertje mocht daarna weer normaal slaan.
Vandaaruit ging ik opnieuw (voor een laatste keer) naar de Woolshed gaan eten en mij naar mijn kamer gaan klaarmaken. Eerst wat met andere mensen van het hostel buiten op terras wijntje gedronken en daarna met de American boys machtige drink-kaarstpelen gespeeld, die btw heel functioneel waren...
Tot 12.30pm int hostel zitten drinken en dan de weg overgestoken naar de Woolshed. In de rij aangeschoven, entree betaald en er meteen ingevlogen. Terug staan dansen op de tafels, tot we er voor 2ex die week werden uitgegooid (terug owv sluitingsuur natuurlijk).
Nog buiten (in de regen) feestje verder gezet en in het hostel blijven rondhangen. Plots ging, zonder enig besef van de tijd, mijn wekker af! Ik moest opstaan...


Het was al 6.30am en dus al vrijdag! Een half uur later moest ik aan de busstop staan om verder naar Airlie Beach te trekken. Snel andere kleren ingesprongen, valies samen gegrabbeld en vlug afscheid genomen om ten laatste uit te checken.
Op de bus meteen mijn boterhammekes met choco gesmeerd en erna eindelijk in slaap getukkeld. Om 10am hadden we een half uur stop om wat te eten en reden we daarna terug verder tot 1pm. Terug stuutjes met de chocopot erbij genomen en de busrit met afwisseling van geknabbel en geslaap relatief goed doorstaan.
Om 5pm kwamen we aan in het kuststadje Airlie Beach. Er was meisje Sarah op de bus die ik naar haar hostel had gevraagd. Zij kreeg lift (via geboekte trip) naar dat hostel, waardoor ikzelf ook niet moest stappen. Helaas was het daar volboekt (mss nog niet zo erg, want het was er $28/night) en moest ik ander bed gaan opzoeken. Beetje verder heel tof en supergezellig (precies int midden van een woud) hostel met bungalowtjes, midden het centrum en bij het strand.

Ik installeerde me snel, ging iets eten, nam douchke en wou mijn bed die avond niet meer uitkomen. Met een pub in het hostel is het natuurlijk wel geraden dat (voor een vrijdagavond) er naast de deur dikke ambiance was! Maar niet al te moeilijk en snel in slaap geraakt, waardoor mijn dagboekje, en ook mijn hoofd en oogskes er goe deugd van hadden!

Zaterdag om 9.30am wakker geworden met uitzicht op natte, druipende bladeren aan de bomen. De hele dag was het overtrokken en triestig weer. Wat doe je dan op zo’n regenachtige ‘winter’dag? Wel, eerst naar de (niet al te vette) zaterdagmarkt geweest en daarna gewandeld langs de kust en bootjes naar een shoppingcenter. Ik had geen zin om het hele einde terug te stappen en gebruikte mijn linkerduimke (aja aan de linkse kant van de weg;) om een lift te veroorloven. Veilig en wel afgezet int centrum en naar mijn hostel de was gaan doen. Terwijl mijn kleren in de droger zaten, leerde ik een Zwitserse jongen kennen. In de NM ging ik nog even op stap int centrum, las een boekje in de pub terwijl er terug een life-zanger aan het werk was en ging nog mijn fotos uploaden. In het internetcafee liep ik daar heel toevallig Suzanne tegen het lijf (Nederlands meisje die ik in Cape Trib leren kennen had). Met haar ’s avonds in de pub pizza gegeten en terwijl zij terug naar haar hostel ging, bleef ik nog wat rondhangen met die Zwitserse jongens en hun Duitse vrienden. Enkelen speelden gitaar, wat een heel relaxt sfeertje meebracht. Middernacht was het mijn bedtijd, maar rond 4am kwamen er enkele irritante dronkaards onze kamer binnen en maakten nog een uur kabaal!

Vandaag, zondag, zonnige dag! Al om 7.30am wakker geworden door die luidruchtige gasten met hun kater en half uur later was ik zelf al aant onbijten op mijn terrasje.
Ik had geen echte plannen, dus kwam ik op het idee om mountainbike voor 2uurtjes te huren om even Airlie Beach te doorkruisen. Ik reed langs de boardwalk (kustlijnwandelpad), dat heel mooi aangelegd was met terug prachtige uitzichten en heel relaxt ritje werd. Na uurtje half had ik dit al gedaan en daarnaast de hoofdstraat doorkruist. Dus conclusie; in Airlie Beach is niet veel te zien, naast de prachtige kustlijn, grote, mooie lagoon en gezellige winkelstraatjes.
Ik ging daarna een lunch gaan halen en legde mij aan de lagoon. Rond 2pm kwamen de wolkjes weer voor de zon en wast gedaan met zonnebaden. Nog terrasje gedaan en nu hier eventjes geinternet, om mijn lievertjes hier weer op de hoogte te brengen eh;).

Ik ga terug mijn afronding moeten beginnen sie, want tegen een internetprijsje van 1$/ 15 min, moet ik niet te veel treuzelen eh!

Morgen vertrek ik op de Zeilcruise naar de Whitsundays. 3 dagen en 2 nachten zal ik op een schip zitten met zo’n 23 partygangers (naart schijnt is het een partyboot...), waar we kunnen snorkelen, sterren bekijken en talloze eilanden met hun witte stranden!

(Heel grappig, ik kwam hier net inchecken voor de sailingcruise van morgen en ging op de computer. En net toen ik dit zat te typen van de cruise, komen er hier eveneens 2 jongens inchecken die ook morgen op die cruise meegaan en in mijn hostel verblijven. Al meteen afgesproken om vnv samen wat te gaan drinken en voila, nu ken ik er toch al minstens 2 van de boot:).

Jah menskes, het is al 25/05, dwz nog minder dan een maandje (gisteren precies 1 maand!) en ik ben terug!
Ik blijf genieten van mijn tijd hier en hoop dat jullie ook nog steeds blijven genieten van mijn (te) uitgebreide verhaalkes!

Dikke smakkerds,
Debske