And after 1 year; Home, sweet home ...

Aaaaaah, kzit hier al thuis!!!
Veel over geklapt en gezeverd, maar dit keer is het zover;
I left Australia after 1 year!
And straight away on the sangria;)


Mijn vertrek is niet echt relaxt verlopen, maar onder relatief veel stress...
Maar zo had ik geen tijd om te denken wat ik daar allemaal moest achterlaten:(!

Ik zal jullie nog even mijn 2e helft van mijn laatste Sydneyweekje beschrijven, want kheb er die dagen echt nog enorm van genoten!

Daar gaan we dan, voor een laatste keer, een eindupdate van mijn Sydney-avontuur:

Op woensdag verbleef ik dus nog in het huisje van Saartje en ging met haar in de NM mee naar Manly. Nog een grote, handige tas van Billabong gekocht, om zoveel mogelijk op de vlieger in mijn handbagage te kunnen meenemen. Eveneens kon ik zo nog keertje 1 van de populairste stranden van Sydney vaarwel wuiven. Na dit korte stopje reden we naar Mosman waar ik beetje rondhing tot Jimmy me na zijn werk oppikte. 's Avonds gingen we meteen er samen paar goedjes op drinken en waar anders dan den Belgian Beer Cafee ;)?!
Vandaaruit vertrokken we later met zn drieen (ook Jimmy's housemate; Russell) uiteten naar Hugo's pizzaplace. Hele chique bedoening daar en omdat Russel de zaak gebouwd had, kregen we natuurlijk de beste service. Ik at er een heerlijke spaghetti met scampis in white wine tomato olive oil sauce en we kregen erbovenop een gratis dessertpizza (jaja, als ge connecties hebt eh...); precies dikke pannekoek met warme bananestukjes, overgoten met hazelnut chocoladesaus (pure nutella) en getopt met ijscreme (krijg er nog het water van in de mond), twas een juweeldessertje uit de duizend! Daarna lieten we nog eventjes de beentjes dansen, maar tegen middernacht lagen die toch al omhoog in de zetel (haha, kwas precies weer aan het zetelsurfen).

Donderdag werd 1 van mijn veelvuldigste en zotste dagen van mijn jonge leventje. Het begon met een uitgebreid ontbijt samen met Jimmy (chef die voort eerst eens zelf int cafee at) in Laneway. Met een buikje vol reden we naar Balmoral om nog een laatste keer te genieten van het uitzicht, de rust en de sfeer van 1 van mijn geliefkoosde stranden. Na dit heerlijke relaxte uurtje begonnen de kriebeltjes op te komen. We reden naar 1 van de suburbs in de city, dronken daar nog een verfrissende smoothie (met ginger erin voor mij, want naar tschijnt doet dat je maag verkalmen...)Het was niet van vlinderkes in de buik zulle, maar spanning voor het komende half uur in "The House of Pain". Voorspelt al onheil, maar twas lang zo erg niet als sommigen beschrijven. Ik ging dus onder de naald en heb voor eeuwig de Australische trots boven mijn enkel laten zetten; the Southern Cross! (Voor diegenen die het niet weten, door deze 5 sterren-combinatie die je steeds in de nacht kunt zien, kun je het Noorden gaan bepalen. Deze sterren staan oa ook op de Australische vlag.)

Deze tatoo is voor mij een symbolisch teken dat verwijst naar het beste jaar in mijn leven (tot nu toe), die mijn levensblik enorm vergroot heeft en mezelf op vele vlakken heeft doen openbloeien. Na deze wilde (maar heel bewuste) zet, voelde ik de adrenaline door mijn lichaam stromen zoals nooit tevoren. Het was een ongelooflijk gevoel! We reden van daaruit naar de Fishmarkets en ginen er natuurlijk lunchen voor een enorme keuze aan verse vis.
"Wat? Nog nooit hier naar het casino geweest?"; was Milendra's (werkt ook int cafee) reactie. Tijd om er verandering in te brengen, beslisten we. Maar net op het moment we er binnen stapten, ging het brandalarm af. Wie kan weggen dat hij/zij geëvacueerd is uit het casino van Sydney? Ikke! Haha.
Dan maar naar de Darling Harbour gewandeld en even terrasje gedaan. Voor we terug naar huis keerden, maakten we nog een tussenstopje aan de apotheker, voor een zalfke voor mijn sterrekes op mijn been en gingen daarna enkele dvds huren. Ja Anneke, je miste onze ´My girl`-movie night… Maar ik beloof u, we doen dat nog eens samen over in Belgie!
Na dit triestige filmke was het tijd voor ´happy times`, dus haalde ik dat beruchte, verborgen ´koekje` boven. Elk aten we de helft & bekeken de comedy “Knocked up “ . Heel veel gelachen, maar niet extreem veel gevoeld van dat fameuze Nimbin-koekje. Met beetje draaierig hoofd & plotse vermoeidheid, was het net op tijd om de dag perfect af te sluiten & de zetel als mijn beste vriend te beschouwen !

Vrijdagmorgen keek ik eerst en vooral naar mijn enkel & kreeg een glimlach op mn gezicht ! Zalfje erop, ontbeten en de kleren ingesprongen en dan naar de Laneway gewandeld. Ze moesten me nog mijn loonbrief geven, maar doordat ik er nog beetje op moest wachten, kreeg ik nog een cappuchino´tje. De bus vanuit Cammeray naar de City genomen om taxbrief in orde te brengen en naar Paddies Market te gaan. Daar was het soeverniertjestijd! Rond 5 uur terug de bus ingesprongen en in Cammeray terug afgestapt, aan het Belgian Beer cafee. Jimmy pikte me daar op en we konden toch niet anders dan vlug eens eentje te gaan drinken éh. Om 6u30 pikten we Marije in Neutral Bay op en reden verder naar Dee Why. Met 3 boys en 3 girls gingen we met de ballekes gaan gooien ( bij Marije wast idd wel gooien :p). Bowlen was al lang geleden, maar bracht weer hilarische situaties teweeg. Tegen het eind van de avond konden we Scott & Jake bijna zoals de bowlingballen rollen, want recht op de benen staan werd steeds moeilijker naarmate het aantal pintjes bleef stijgen...

ZAT(T)Erdag
In de late namiddag ging ik naar de city om wat in de winkelstraten te wandelen en met het zonnige winterweertje heerlijk relaxt “rond te tchoolen".
’s Middags had ik met Jenny afgesproken. We wandelden terug tot aan Paddies Market en zagen daar Michael ( waarmee ik dat roadtripke had gedaan). Deze keer was het souverniertjestijd voor Jenny en kocht ik een gsm, want de mijne was al tijdje beetje aant dutsen. Ik ging met Michael nog samen Thais gaan eten, om daarna mijn oude flatje te gaan opzoeken. Ja, dat cityview had ik toch 2 maanden moeten missen:p. Nina en Bobby nog vlug gezien en dan vertrokken naar “Commodore hotel “ waar ik met Jenny had afgesproken en met Dan ( vroegere housemate), zijn zus en haar venteke.
Rond 11 uur gingen we de city in, de mannen met de taxi en Jenny en ik wilden onze spaarcentjes houden en namen dus de trein. My last saturdaynight in the city, dus naar nie minder dan de Ivy geweest! Na al die backpackerspubs te hebben gezien, was het weer zo’n kleine cultuurschok om al die weelde, opgetutte mensen en het snobisme te ondergaan. Tony (mijn vroeger flatmate) was er ook, maar dan op het privefeestje waar oa. Gordon Ramsey (die bekende chef vanop tv) aanwezig was (want Tony moest zijn nieuwe TV-ploeg filmen).
Nadat Jenny en ik wat met de heupen hadden geshaked, nam Tony ons en Dan mee naar de VIP-ruimte. Haha, 1ste doel van de avond bereikt! Na beetje de sfeer opgesnoven te hebben, zag ik die bekende tv-kop; die (altijd vloekende) Ramsey ! Jaja, gespot met dronken oogskes en pintje in de hand.
Ook onze oogskes vielen bijna dicht, dus rond 3u in de koude, schuddend en bevend, zitten wachten op de bus en mijn ouwe, bekende bedje ingedoken. Om 6u30 werd ik uit mijn schoonheidslaapke gewekt en stond er een dronke Tony aan mijn bed. Elk terug de helft vant bed genomen, alhoewel hij het merendeel van het deken pikte...

Zondag om 10 uur “sprong" ik (niet zo eenvoudig met een zeer hoofd…) er al weer uit, want ik mocht mijn laatste volledige dagje in Sydney nie verprutsen! Opnieuw nen dikke afschiedszoen aan Tony gegeven en alleen nr North Sydney Oval gewandeld, waar het “fanday" van de wallabies was (rugbyplayers van NSW).
Eventjes kijkje genomen en dan met de bus tot in Mosman gereden. Dit was mijn 1ste thuis hier in OZ en vond het nog steeds een gezellig plekje om naar terug te gaan! Rond 3u kwamen Marije en Saartje tot daar (want de lievertjes wilden mij nog keer vergezellen op mijn laatste dagske). Het was ijzig koude wind en veel te koud om buiten te zitten. Daarom gingen we eerst naar de supermarkt om muizestrontjes te kopen, voor in Saartje hare pudding te draaien (ja, die typisch Belgische spulletje zijn hier moeilijk, maar toch wel te vinden) en gingen daarna nog gezellig in een koffieshopke zitten, mijn “afscheidsdrinkske" van Saartje.

Marije ging mee met mij tot aan het cafee, waar we met Jimmy nr huis gingen. Mijn valieske er gepakt, zodat ik de volgende dag niet meer moest stressen.
En dan was het al zover; mijn laatste ozzie-avond. Ironisch gezien, heel belgisch ingezet; in het Belgian Beer Cafee met enkel goeie kriekskes en friet met mayo/ketchup. Van daaruit reed de taxi ons naar Kings Cross en gingen we eerst een nieuwe club binnen & dan een ouwe pub. Daar enkele bekenden van Jimmy tegen het lijf gelopen en in hun appartement wat wijncoctails zitten drinken (die Marije en ik sterk appreciërden, maar nog steeds treceptje nie van weten). Nick (werkt int Belgian Beer Cafee) moest in de ´Moulin Rouge´ (kleine club) DJ-en en draaide paar goeie plaatjes waar Marije en ik ons op lieten gaan! Wat later werden we door de jongens overtuigd om in een stripclub binnen te gaan. Ik wou het wel eens zien hoe dat in zijn werk ging, maar had meteen teveel gezien. Amai, alles bloot en twas supervernederend voor de vrouwen in het algemeen.
Nog eventjes de dansclub binnen geweest en dan met de taxi naar huis. Na een slapeloos, kort nachtje (3 uurtjes) in de zetel, kwam ik om 7 am wakker.

En dan was die langverwachte maandag 23/06/08 al aangebroken... Ik kreeg meteen (door telepathie zeker) telefoon vanuit Belgie van Skidie om mij een goeie vlucht te wensen. Ja, Belgie, gedaan met het Australische avontuur. Veel tijd om te piekeren of te treuren kreeg ik niet, want het werd nog een stresserende voormiddag!
Kmoest nog als laatste dingetje vanop mijn lijste, mijn bankrekending afsluiten.
Toen ik eerder ging informeren zou dit maar kwartiertje in beslag nemen, maar amai mijn oor; een uur en half stond ik daar terwijl dat stagiairbankiersterke dan nog afsloot met de zin “I’m not sure if the moneytransfer to your bankaccount went trough, call me if you have problems".
Met een stresserende tijdslimiet liep ik naar huis waar mijn koffers me gelukkig al klaar op stonden te wachten.
Nick zou mij om 11 oppikken om naar de luchthaven (20 min) te rijden, mooi 3 uurtjes op voorhand dus. Maar blijkbaar nog niet genoeg stress gehad, want Russell kwam net thuis (die s’morgens geland was en van de luchthaven kwam). Hij was 3 uur onderweg geweest door een megagroot accident : "Wat? Mijn vliegtuig missen?" was alles waar ik nog aan dacht. Na wat ongemakkelijke minuten arriveerde Nick, die mij meteen gerust stelde dat 2u op voorhand voldoet en het verkeer waarschijnlijk verbeterd was. Idd nog 4 km in de file gestaan, maar na 3 kwartier rijden stond ik al op mijn bestemming. Jammergenoeg niet meer int cafee afscheid kunnen nemen wegens de tijdsrush, maar na al die telefoontjes, smsjes van mijn Ozzie / Belgische / Hollandse vriendjes voelde ik mezelf toch glunderen omwille van de lieve woordjes. Traantjes kwamen er raar genoeg niet, maar omdat ik er zo naar uitkeek om jullie allemaal terug te zien, had ik daar geen plaats voor (al denk ik dat ik mijnen klop nog wel later zal krijgen…) Om 2.30 pm gingen we de lucht in en bestond mijn tijdsverblijf uit massas filmkes kijken, eten en proberen te slapen.
In Hong Kong maakten we een tussenstop en na een uurtje vlogen we terug de wolkskes in met 303 passagiers aan boord. Na het avondeten om 1 am (want op belgische tijd was het nog maar 9pm) sliep ik enkele uurtjes en om 9 am (1 am belgische tijd), wast weer tijd na om de pijnlijke (op zo nen kleine zetel) nachtrust een stevig Engels ontbijt te nemen.
"Goodmorning, we´re arriving in London at 5am with a temperature of 11 degrees". Aja, goed om terug te keren in de zomer:p. Het voelde al als middag, want we waren al van 5u op. Het zou dus een lange dag worden...
In London beetje gesukkeld en verloren gelopen om in te checken, maar met 4u tijd had ik natuurlijk meer dan genoeg!
Voor we het vliegtuig terug op mochten, gebeurde iets geks en eigenlijk doodnormaal. Er zaten naast mij typische Vlamingen (met hun schone platte taalke), waardoor ik plots het besef kreeg van "ik ben terug!"
Mijn hoofd was wat draaierig, kwas doodmoe en kreeg dan nog te horen dat er vertraging was om (na al 30u onderweg te zijn) mijn 3e en laatste vliegtuig te nemen naar ons dierbaar Belgie en mijn nog meer dierbare vriendjes en familie!
Maar dit was niet het enige luchthavenprobleem. Nee, ook mijn valieske had vertraging. Ze zat niet bij de toegekomen bagage en was dus zoek...
Dan kwamen de emotietjes toch wel boven, maar toen ik door een hele warme ontvangst werd opgewacht, was dat lachske meteen weer zichtbaar!

Superleuk om meteen met de papa, zus, briene en sarah te gaan lunchen in waregem city, en dan nog in een stralend zonneke. Met nen goeie sangria en het oh zo verlangde belegde broodje. Ja Grieteke en Saartje, daar moeten jullie nog klein beetje op wachten;).
´s Avonds nog een barbequetje gedaan, want dit belgische zomerweertje liet van zijn schoonste kanten zien!

Nu net nog lekker met goeie vriendjes wat drinks gehad bij mij thuis en vant weekend zal ik nog even meegesleurd worden in het belgische uitgaansleven.
Het is net alsof ik slechts enkele weekjes ben weggeweest, maar het voelt supergoed om iedereen terug te zien!

------------------------------------------------------------------------------------

Wat zal ik het meest missen in OZ ?

*de superschone stranden
*de "easy-going" lifestyle
*mijn ozzievriendjes
*het voordurend leren kennen van nieuwe mensen
*het staren en luisteren naar de golven
*het (meestal) schone weer
*de variëteit van cultuur (city) en prachtige natuur (zee, nationale parken, bossen)
*het heerlijke wandelen
*het engelse /ozzie- taaltje
*de schoon gespierde mannen :p
*het thaifood
*de ijsjes
*de smoothies (soort van dikke milkshake)
*de zoete koffietjes

(In Belgie : zwarte koffie met melk en suiker aan de kant)
(In OZ : Long Black (de koffie die wij kennen), Short Black, Cappuchino, Flat White, Macchiato, Latte, Chai Latte, Moccha, Vienna, Hot Chocolate, Baby chino)

*en nog veel meer...

MAAR NIET GETREURD OF GEZEURD,
IK HEB HIER NU ALLES WAT IK VERLANG.
EN DAT ZIJN MIJN DIKKE VRIENDJES
DIE IK MOEST MISSEN VOOR OH ZO LANG!