Van Airlie Beach via Noosa en Sunshine Beach tot in Mooloolaba

Zonder gezijk, weer een boel ervaringen rijk!

Ik heb er weer een fantastische week achter de rug.
Jammergenoeg laat het goeie weertje wat van zich afweten, maar dat laten we niet aan ons wreten!
Om eens wat variatie te brengen in mijn wekelijkse update, wil ik starten met 2 ozziemopjes (questie van de sfeer er een beetje in te brengen he):
- How do you call a didgeridoo that doesn't work?
A digeridon't!-
How do you call a boomerang that doesn't work?
A stick!
Hahahaha... (ja australische humor eh, was wel goed op de moment:p)

En dan vliegen we er maar weer in zeker...
We starten bij het begin van een nieuwe week;

Maandag, de 26e mei!
Die morgen werd mijn gevoel van (nu toch wel voor keertje) "eenzaamheid" meteen weggezift. Ik had die nacht nl. een dormroom van 10 pers. voor mij alleen! Alhoewel enkele ongedierte mij companie hielden, deed dat gevoel van leegte me toch wel raar. 4 meisjes kwamen rond 6.30am binnen en kropen (na een lange busrit) meteen hun bed in. Ik draaide mij ook nog een keertje en om 9am sprong ik de douche in om daarna te gaan uit checken.
Aan de balie kwam ik (heel toevallig) Jenny tegen (Duits meisje van in Cairns), waar ik in de VM mee optrok. Ook zij leerdde eerder 2 mensen kennen, die (toeval of niet...) dezelfde zeiltrip als mij deden.
Samen hebben we nog aan de lagoon gelegen, tot we in de NM de boot op mochten. Het 1e werk was om alle drank in de ijsbakken te deponeren, de rugzakken in de kajuit en daarna de 1e meeting met de crew aan te vangen.
De skipper Benny zou ons veilig en wel de Whitsunday Eilanden laten zien en Dave stond paraat voor ons eten en snorkelen. Meteen konden we merken dat hij nog een andere taak daarboven had; entertainement! Welke grappen die allemaal uit zijn botten sloeg, formidabel!
De boot stond ondertussen niet langer meer aan, maar het zeil werd opengetrokken en we vaarden de oceaan in. Dave ging meteen achter zijn kookpotten staan en wij zaten met z'n 20-tal aan dek in de wat minder stralende zon en felle wind. Na 3u varen en wat zeeziekjes te worden, roken we de heerlijke pureepatatjes met gebarbequede vis. 's Avonds zaten we met wat muziek en drankjes gezellig samen en hebben wat gekaart. Nog een boel prachtige sterren gezien (waaronder de milkyway), voor we op het frontdek van de boot in ons slaapzakske kropen.

Dinsdag om 6am werden we allen door een keiharde muziekbeat wakker gemaakt, na een bijna slaapeloze nacht, owv de woele zee, enkele dronke zeevaarders (van onze groep dan) en een verschrikkelijke oorpijn (die ik al sinds mijn skydive heb...)
Het ontbijt stond al klaar en dat werd smullen maar! Ondertussen werd de boot weer in gang gezet en vaarden we net een harde tegenstroom 3u richting Whitsunday Island. Water spletste over de hele boot, we gingen "van voor, naar achter, van links, naar rechts" (cf. liedje) en een ander melodietje deunde door mn hoofd: "STORM op zee!". Rond 10 am werd eindelijk mijn kerende maag en draaierig hoofd wat rust toevertrouwt. Met het speedbotje werden we, doorheen het ondiepe water aan wal gebracht, waar we naar de lookout konden wandelen en eveneens naar de andere kant van het eiland. Daar lag Whithaven Beach, dat het op 1 na mooiste strand ter wereld is. Met zn helderblauwe zee, sneeuwwitte strand en wonderbaarlijke uitzicht, verdient het wel zn titel!

Om 5 voor 12 (dus tijd om in iets verandering te brengen) werden we terug opgepikt om de maagskes weer te vullen en verder te trekken naar McMahoins Point. Daar gingen we rond 4pm snorkelen. Zonder warm zonnetje, met natte wetsuit en koude zeewater, werd het opnieuw een prachtige duik (omringd met zoveel mooie vissen en koraal), maar dus helaas van korte duur. Ik vroeg de chefkok om hem een handje te helpen en zei maar al te graag toe. Zo leerde ik de geheimpjes van zijn spaghettisaus kennen en hadden we samen veel genot, in de primitieve keuken, rond de pot.
Met de apperitiefkes op tafel en de garlicbreads op de bbq, kwam de appetij naar boven. 's Avonds kregen we nog op de kaart een toelichting van onze grappigste thuis (of liever op de boot). Dave toonde ons de vaartocht die we gedaan hadden en vertelde er wat annekdotes bij.

Ook de didgeridoo kwam te boven en natuurlijk heeft ons Debbie er ook wl keertje enkele tonen proberen uit te krijgen (met relatief succes! Mijn appreciatie voor de aboriginals is nu toch wel wat gestegen, want mannekes, het werkt niet als een blokfluit ze!)

Op woensdag kregen we een uurtje meer om die (betere) nachtrust te volwaardigen, waarbij de dag met een geschikt wekliedje werd ingezet "What a beautiful day..." Na een stevig ontbijt genomen te hebben en uurtje te varen, mochten we een frisse ochtendplons nemen om nog wat koraal en visjes te bezichtigen.
Het was een bewolkte en frisse morgen, dus de helft weigerde heel vriendelijk dit offer. Ook ik hield liever mijn warme jumper aan en werd opnieuw het keukenhulpje om de lunch te bereiden. Wanneer we de laatste 2u naar huis (Airlie Beach dan toch) vaarden, kwam het zonnetje ons nog vaarwel zeggen en liet ze onze tevreden snoetjes van een leuke boottrip nog zalig nagenieten onder haar warme zonnestralen.
Na we rond 2pm de vaste grond terug gevoeld hadden en de "mss tot later"-beloftes werden uitgesproken, ging ik aan het strand liggen om nog lekker te profiteren van het zonnetje (die we toch soms, ipv die felle wind, gemist hebben). De meesten gingen die avond nog samen in het hostel drinken, maar ik moest al om 5pm de bus nemen naar "Town of 1770", want zo kon ik dagje met ons Maddeleine optrekken (die ik daar kruiste tijdens haar Eastcoasttripje van Sydney -> Cairns).
Rugzakje terug gevuld met pistoletjes en de nutellapot, koekjes en fruit, om de 9u-durende busrit te overleven. Om 7pm stopten we voor een half uurtje aan een wegrestaurant. Ik had mijn baguetjes al op, dus met wat chipkes stapte ik de bus weer op, om de rit verder te slapen tot de volgende stop om 12pm. Na dit half uur
werden mijn laatste 2u ingezet. Ik kroop van de ene bus in de andere, want Town 1770 lag nog 30 km afgelegen van deze busstop. Rond 3am stond ik daar dan met mijn valiesje int gat van de nacht. Ik had al altijd eens op het strand willen slapen, dus waarom nu niet eens iets geks doen (zoals ons Anneke zou zeggen)...
Slaapzakje geinstalleerd en dikke trui met kousen aangetrokken, om de (ijs)koude (winter)nacht tegen te gaan. Ik kan dit avontuurtje zintuiglijk te beschrijven als volgt; de frisse geur van zuiver zeelucht, het machtige geluid van de golven, het prachtige zicht op zee onder de maan en een ongelooflijk gevoel van vrijheid op dit verlaten strand. Klinkt fantastisch he, wel dat was het ook, maar bij 1 zintuig ben ik niet volledig geweest, nl. het gevoel van een enorme koude lucht en ondergrond. Na die enkele uurtjes slaap op de bus, kon ik geen slaap meer vatten. Het werd me kouder en kouder en na al die pogingen om me op te warmen (me helemaal indoffelen, piske doen, enkele meters lopen en zelfs ontbijten om 4am), gaven mijn oogskes zich toch eindelijk gewonnen aan de vermoeidheid, na de klok van 5.30am gezien te hebben.

Gek gevoel was het toen ik wakker kwam om 6.30am op donderdagmorgen. Ik lag daar te luisteren naar het zalige geluid van de zee op helaas nat zand :s rond en onder mij (het had wat geregend) en nu niet meer alleen, maar met enkele vroege vogels (mensen bedoel ik dan) op het strand. Mijn natte spullen bijeen geraapt, in de toiletten me gaan verfrissen en mezelf getrakteerd op een heerlijk ontbijt. Nog wat in het stadje rondgelopen, koffietje gaan drinken en mij proberen anti-dronke te gedragen. Ik was nl nog heel draaierig (had de sailingcrew voorspeld) van 3 dagen op de boot te zitten. Mijn hoofd wielgelde nog steeds op en neer, mee met de golven... Ik ging nog eventjes naar het strand om wat naar enkele surfers te kijken, waar ik aan de praat geraakte met een jawel, australische backpacker! Hehe, da komt ge ook niet veel tegen. Hij had paar dagen ervoor 2 belgische leren kennen, waar ik dan ook nog efkes een vlaams babbelke mee heb kunnen slaan. Tegen 12 am had ik met Maddeleine afgesproken. We gingen lunchen in een gezellig warm cafeetje, terwijl het buiten water goot. In de NM gingen we normaal gezien gaan choppa rijden (met megacoole motors door tstad rijden), maar helaas door tslechte weer werd dit afgelast en hielden we in het hostel een mega gezellig relaxt filmnamiddagje. Het was de max om mijn Hollands vriendinneke terug te zien en eventjes onze belevenissen uit te wisselen.

Town 1770 (genaamd naar het jaar wanneer Captain Cook dit stadje ontdekt heef) is echt wel een klein, gezellig buitenstandje ideaal voor surfing, maar waar geen steek te doen is:). Zonder enige gsm-ontvangst is het er echt om gewoon te relaxen en te genieten van de rust. De enige grote tegenvaller was dus dat het slecht weer was!
Rond 6pm ging ik naar een hostel waar ik voor de helft van de prijs (omdat ik er niet overnachtte) een zalige douche mocht nemen, lekker kon koken (al zeg ik het zelf, kheb er voor keertje mijn werk en tijd van gemaakt!) en de rest van mijn tijd kon verdrijven met wat int dagboekske te schrijven, wat folderkes van hostels en activiteiten te doorbladeren en beetje proberen in slaap te dommelen. Ik moest er nl terug wachten op de shuttlebus, die slechts om 1.20am mij kwam ophalen, om dan de Eastcoastbus om 2.20am te nemen. Opnieuw een slapende busrit, met een tussenstop rond 7am om te ontbijten.

Rond 10am kwam ik op (ondertussen al) vrijdag aan in Noosa. Overal regende het langs de Sunshine Coast, dus ook nog helaas in Noosa. Ik was er al eerder in november geweest (toen ik de Fraser Island trip gedaan heb) en vond het daar prachtig. Maar helaas is er met dit weer ook maar weinig te beleven en werd de enige uitweg dan maar naar het shoppingcenter trekken en schuilen voor die emmers water van daarboven. Door de shuttlebus werd ik eerder naar een hostel gebracht in Sunshine Beach (suburb ernaast), waarbij deze dan ook over en weer reed om ons naar Noosa Junction (shops) of Noosa Heads (strand) te brengen. Het hostel was echt supergezellig ingericht. Elke dormroom had zijn eigen keukentje, badkamer en zelfs livingskes met zeteltjes en tv. Een gezellig thuissfeertje dus.
In de NM nam ik ipv een lekker ijsje een warme chocomelk en hete douche. Het regende nog de hele avond, dus bekeken we met enkelen van ons "huisje" de film 'My big fat Greek wedding', die trouwens hilarisch was. Ik ging die avond na al die onregelmatige nachtrusten (op boot, strand en bus), terug eindelijk in een bed, vroeg gaan slapen.

Zaterdagmorgen stond ik al om 8am op. Ik ontbeet samen met Julia en we startten uurtje later onze "Coast track", dat een wandeling was van Sunshine Coast tot Noosa. Eindelijk geen regen (tegen de voorspellingen in!), wel heel winderig, met tussen de wolken af en toe het zonnetje die er tussenuit kwam piepen. Het was opnieuw een prachtige kustwandeling, met links het National Park en rechts het zicht op de woeste zee. Naar tschijnt was het nu het perfecte surfweer, wat ook te zien was aan het aantal surfers (niet overdreven: honderden surfers van alle leeftijden...) in en rond het water. Spectaculair zicht, maar liever zij dan ikke die die immense golven moesten trotseren.
Na dit stevig ochtendwandelingkje liepen Julia en ik nog even door de winkelstraat van Noosa en mochten we deze keer wel een ijsje veroveren:). Nog samen geluncht en wat op het strand naar de surfers gekeken (nee niet voor de knappe gasten, das veel te ver om dat te zien, maar voor hun zotte acties).
In de late NM deed ik nog alleen de kleine wandeling doorheen het National Park dat mij zo'n uurtje in beslag nam. Het begon indrukwekkend door het zien van een wilde koala in een eucalyptusboom en het eindigde adembenemend met de ondergaande zon boven de zeespiegel, waar de surfers nog steeds in volle actie de gigantische golven de bovenhand gaven.
Om 5pm nam ik het busje terug naar mijn hostel, waar we 's avonds samen aten en rustig tv-avondje hielden.


Deze zondagmorgen zat deze vroege vogel alweer om 8am aan de ontbijttafel, om daarna voor kwartiertje tot aan het strand van Sunshine Beach te gaan en even de frisse zeelucht op te snuiven. Daarna werd ik met het shuttlebuske terug in Noosa afgezet, waar ik al met mijn valiesje nog uurtje daar aan het strand ging zitten, om rond 10am de bus op te kruipen en verder zuidwaarts langs de Eastcoast te trekken.
Uurtje later kwam ik aan in Mooloolaba, dat een beetje vergelijkbaar was met Noosa; veel winkels, schoon strand en gezellige sfeertje. Het hostel was ook weer heel gezellig ingericht. Vandaag spendeerde ik heel relaxt door wat int stadje rond te lopen, keilang van warm chocomelkske te genieten in de Gloria Jeans (waar het warm en droog was, in tegenstelling met buiten), mijn internetverplichtingen na te komen en boekje te lezen (Ondertussen is het een ander boek geworden, want helaas ben ik 'Nannies Diaries' kwijtgespeeld in Airlie Beach. Dus Ann, jij had dat boek ook zeker, ik reken op jou voor een uitgebreide vertelling van de afloop van ons Nannie;)!

Vandaag is niet zomaar de 1e juni, maar het is mijnen papa zijn verjaardag!!!
Jaja, dus eerst en vooral nen GELUKKIGE VERJAARDAG en ik bel je straks op om u 3 dikke piepers over de telefoon te geven;)!!!

Met dit koude regenweer is het helaas overal beetje zoeken om het beste ervan te maken en toch nog de mooiste plekjes langs de kust te zien. Dus daarom zal ik morgen eens 'Underwater World' gaan bezoeken. Zo kan ik nog eens de prachtige visjes, haaien, zeehonden, koraal,... zien, zonder nat te worden en koud te moeten lijden;)

Ik besef dat die 1e juni het begin is van het einde van mijn jaartje overseas. De kriebeltjes om iedereen terug te zien zijn er zeker al, maar de spijt om dit ozzieland achter te laten prikkelt ook wel...
Ik hoop dat de weergoodjes gauw beseffen dat dat zonneke veel plezanter is dan die regen, maar het zonneke op mijn gezicht verandert er niet bij, want ik profiteer nog volop van mijn laatste resterende weekjes!

Voor de zoveelste keer krijgen jullie weer dikke kussen van mij over het internet,
en verlang maar al tot wanneer je ze binnenkort "in real life" krijgt ;).

Debs,
xxx